در این برنامه شهاب شیخی ، آقای محمدی ، امیر رشیدی ، من و دوستی به نام علی و کوهزاد اسمائیلی و علیرضا رضایی و خانمی به نام آیدا شرکت داشتند.  
علیرضا رضایی عزیزم دو مقایسه در صحبت هایش انجام داد ، یکی مقایسه ی کار گل شیفته با آیلار دیانتی ـ بازیگر فیلم های پورنو در نروژ ـ یعنی یکی دانستن نودیسم ـ برهنگی هنری ـ و پورنوگرافی ! و دیگری مقایسه ی ویدئو های خودش با ژان موندینو  ـ سازنده ی ویدئوی  تن ها و روان ها ،  و تقریبا هر دو مقایسه به یک اندازه بی پایه و بی فکر و منطق انجام شدند . من تصور می کنم که  اگر علیرضای عزیز این حرفها را خودش نزده بود و کسی از اعضای حکومت این مقایسات را انجام داده بود ، به زودی ویدئوی جدیدی در زمینه ی روشنگری این مقایسات از طرف خود علیرضا منتشر می شد.

نمونه ی ویدئو های علیرضای عزیزم را در اینجا ببینید.

( این را باید اضافه کنم که من خیلی از نوشته ها و کارهای علیرضا رضایی را دوست دارم و او را دوست خودم می دانم و این نوشته ابدا به قصد کم ارزش قلمداد کردن کارهای علیرضا و نقش او نیست . انتقادی است دوستانه به یک دوست که همچنان برایم عزیز است )

کوهزاد اسمائیلی را قبلا در فیس بوک دیده بودم ، و میدانستم اصلاح طلب است. ولی وقتی داشت حرف می زد احساس کردم پای صحبت یک آخوند نشسته ام و کم مانده بود آیه قرآن فاکت بیاورد.

از عرف و اخلاق حرف می زد ، و متاسفانه صداقت کافی نداشت که بگوید همان اخلاق و عرفی که جمهوری اسلامی به ملت ما حقنه کرده است موضوع سخن او و پایه ی اعتراض اوست .

خانم آیدا هم که از سوئد تماس گرفته بود گفت این تابو شکنی نبوده ، و بعد تابو شکنی را تعریف کرد و انگار خودش هم متوجه نشد که بر طبق تعریف خودش ، کار گل شیفته دقیقا تابو شکنی معنی می شود. بعد البته ایشان حرفهایش را پس گرفت و به روشنفکران تاخت ، و من کلا نفهمیدم نظر ایشان بر چه پایه ای بود. یعنی فهمیدم ، ولی معتقدم که مایل به گفتن دلایل اصلی مخالفتش  نبود چون احتمالا با شیوه ی زندگی خودش در اروپا که مایل است مترقی و مدرن جلوه کند در تناقض قرار می گرفت.

در همین راستا آقایان مالک جنبش سبز در شبکه های اجتماعی اینترنتی ، حکم اخراج گل شیفته را تصویب و امضا و ابلاغ کردند . ایشان آنچنان رفتار می کنند که انگار جنبش سبز ارث پدرشان است و اختیار مال و جان و بدن همه ی اعضا در دست ایشان است و هر کی مثل ایشان رفتار نکرد ، اخراج و تکفیر می شود.
این مسئله ترسناک تر از اصل جریان است ، گواهی بر این که خیلی ها خودشان را ولی فقیه جنبش سبز می دانند و گواهی تملک آن در جیب راستشان است.

حالا سوال من این است ، چرا مخالفان این حرکت کمی فکر نمیکنند که دقیقا با چه مخالفند ؟ دلایلی که می اورند یا مذهبی است ، یا کاملا بی پایه و بی اساس. دلشان هم میخواهد که خودشان را مترقی و مدرن هم جلوه دهند ولی با این دلایل تفکر پدربزرگها و مادربزرگهای عزیزمان را نمایندگی می کنند.

بیاییم و صادق باشیم ، به شما برخورده چون دقیقا تصور خاصی از زنانگی و مردانگی ، نجابت و شرف و پاکدامنی و عفت زن دارید و گل شیفته تمام اینها را لگد مال کرده است. بیاییم و صادق باشیم ، تصوری که شما از گل شیفته داشتید ، ایده آلی است که از زن ایرانی مورد نظرتان در ذهنیت ساخته اید ، ( هیکل : جنیفر لوپز ، اخلاق: فاطمه ی زهرا ) ایده آلی که هر از چند وقت توسط زنان ایرانی پیرامونتان شکسته می شود و به هر چه زن ایرانی است دشنام میدهید .
کاری که گلشیفته کرد ، مخالف انتظارات شما از آنچه از او در ذهنتان ساخته اید بود. این که گل شیفته با انتظارات شما از یک زن هنرمند ایرانی که در ذهن ساخته اید هماهنگ نشد ، و ناموس ملتی را به باد داد مسئله ی اصلی است. اخلاق ، عرف ، تابو شکنی ، لباس زنان و مردان در کنار استخر ، هر لکنتی که به آن دست می گذارید تا ناموس دردتان را توجیه کنید، بیشتر آن را مشخص می کند .

بیاییم و فکر کنیم ، بیاییم و صادق باشیم !

کاری که گل شیفته کرد ، و شاید ناخودآگاه کرد ، تمام ارزش های سنتی ما را به چالش کشید .

مسئله بسیار ساده است . گل شیفته ناموس ملتی بود ، و دیگر نیست.

پس دمش گرم ! دمش واقعا گرم !

این واقعه را به فال نیک بگیریم و از بدن زنان و حق مالکیت ایشان و فقط ایشان به این بدن حرف بزنیم ، بگوییم و بگوییم و بگوییم تا آنجا که هر کسی بشنود و بداند .
شعار زنان برابری خواه اروپایی در دههی شصت و هفتاد ای بود : اگر تکه ای گه در اینجا باشد ، نصفش مال ماست .
و با این شعار بود که تمام تابو ها را شکستند و هیچ چیزی را برای خود " زیاده " ندانستند .
ما زنان زیاده خواه نیستیم ، ما فقط همان را می خواهیم که شما مردان دارید ، همان حق ، همان حقوق ساده ی انسانی ، همان سهم و مسئولیت هر انسانی در ساختن دنیایی آزاد !
آزادی یعنی همین که در همه چیز آزاد باشیم ، همین برهنگی ، همین بودن ، بر طبق خواست خودمان و با شرایطی که خودمان مایلیم ،" بودن " !
آزادی یعنی همین ، و زمان و مکان ابراز خواسته هایمان را هیچ کسی بجز خودمان نمیتواند تعیین کند . هیچ کسی ، هیچ جنبشی ، هیچ طرفداری ، مالک روح و جان و بدن ما نیست .
راجع به این ها باید صحبت کنیم ، اینقدر بگوییم تا ناشنوایان بشنوند.

تابو برای شکستن است و سنت برای چالش . غیر از این نیست ، باشد که نباشد !

از فیس بوک یک دوست :